عده ای این شبهه را بیان می کنند :

با اینکه شیعه ادعا می کند عمرابن خطاب ( خلیفه ی دوم بعد از پیامبر ) فردی فاسق و از دین خارج شده است و او را از قاتلین حضرت زهرا می داند  چرا حضرت علی ابن ابی الطالب علیه السلام دختر خود ام کلثوم را به عقد  عمر درآورده است آیا این دلیلی بر اشتباه شیعه در مورد عمر نیست و عمر فردی صالح بوده است و در قتل حضرت زهرا (س) دخالتی نداشته است ؟

در جواب باید گفت اولا دختری که حضرت علی (ع) اجازه ی ازدواج او را به عمر داد دختر خونی خود نبوده بلکه ام کلثومی که به عقد عمر درآمد ، دختر یکی از زنان ابوبکر خلیفه اول بود که بعد از مردن وی حضرت علی (ع) برای تامین زندگی همسر ابوبکر او را به عقد درآورده و دختر وی به نام ام کلثوم را که فرزند ابوبکر می باشد به عقد عمر درآورد . و از جهاتی چون ام کثوم دختر ابوبکر دختر خونی حضرت علی (ع) و از فرزندان حضرت زهزا (س) نبوده است پس عقد وی برای عمر تائید و صحت بر درستی اعمال و رفتار عمر نیست و یکی ازمهمترین افراد یاد شده در کتاب اهل سنت در قضایای حمله به خانه ی حضرت علی (ع) و اهانت به وجود نازنین حضرت زهرا دختر رسول الله (ص) همین عمر ابن خطاب می باشد .

-         بلال ، موذن پیامبر، رسول خدا را در خواب دید كه به او مى فرماید: اى بلال ، این چه جفایى است ؟آیا وقت آن نشده كه به زیارت من آیى؟ بلال بیدار شد و ندوهگین و ترسان گشت . بر مركب خود سوارشده به زیارت قبر پیامبر در مدینه آمد و شروع كرد به گریستن و صورت بر قبر پیامبر مالیدن. چون حسن و حسین علیهم‌السلام آمدند، آن دو را درآغوش كشید و بوسید.

تاریخ طبرى، ج 1 ص 161 و 169 - معجم البلدان، ج 3 ص 208 - تاریخ ابن كثیر،ج 1 ص 174 و 197

مستدرك حاكم، ج 4 ص 515 - وفاء الوفاء، ج 2 ص 410

-         مروان روزى مردى را دید كه صورت و پیشانى بر قبر پیامبر نهاده است . گردن او را گرفت و گفت : مى دانى چه مى كنى ؟وقتى سربلند كرد، دید ابوایوب انصارى است . ابوایوب گفت : آرى ! من سراغ سنگ نیامده ام ، سراغ رسول الله آمده ام . از آن حضرت شنیدم كه مى فرمود: بر دین گریه نكنید وقتى كه شایستگان عهده دار آن شوند، بلكه زمانى بر دین گریه كنید كه نااهلان عهده دار و والى آن گردند!

مستدرك حاكم، ج 4 ص 515 - وفاء الوفاء، ج 2 ص 410

الفقه على المذاهب الاربعه، ج 1 ص 421

المنهاج، محیى الدین نورى شافعى ، ج 1 ص 357 چاپ شده در حاشیه شرح مغنى.

تاریخ طبری، ج 1 ص 80 – العرائس ثعلبى ، ص 29.

حاشیه ابى الاخلاص حنفى ، ج 1 ص 168 در حاشیه دررالحكام.

تاریخ طبرى، ج 1 ص 161 و 169 - معجم البلدان، ج 3 ص 208 - تاریخ ابن كثیر، ج 1 ص 174 و 197.

-         ابن منكدر (از تابعین ، متوفاى 130) همراه اصحابش مى نشست و گاهى كه تشنگى سراغش مى‌آمد، درهمان لحظه برخاسته صورت برقبر پیامبر مى‌نهاد و درمقابل اعتراض همراهانش ، مى‌گفت : از قبر پیامبر شفا مى‌گیرم . وى گاهى به صحن مسجد مى‌آمد و در جاى خاصى بر زمین مى‌خوابید، علت را كه مى‌پرسیدند، مى‌گفت : خودم دیدم كه پیامبر در همین جا خوابیده بود.

وفاء الوفاء، ج 2 ص 444

المغنى، ج 1 ص 495، درباره چاه‌هاى مدینه - الوفاء الوفاء، ج 2 ص 119 تا 149

الفقه على المذاهب الاربعه، ج 1 ص 421

تاریخ طبرى، ج 1 ص 161 و 169 - معجم البلدان، ج 3 ص 208 - تاریخ ابن كثیر، ج 1 ص 174 و 197.

عبدالله بن احمد حنبل مى گوید از پدرم درباره حكم كسى كه به منبر رسول خدا دست مى كشد و تبرك مى جوید و آن را مى بوسد و با قبرنیز همین كار را مى كند تا ثواب ببرد، پرسیدم . گفت : اشكالى ندارد.

مستدرك حاكم، ج 4 ص 515، - وفاء الوفاء، ج 2 ص 410

عبدالله بن عمر، هنگام زیارت قبر پیامبر، دست راست را روى قبر مى‌نهاد و بلال حبشى چهره برآن مى‌نهاد. روشن است كه علاقه زیاد و عشق و محبت به این كار فرمان مى‌دهد و این نوعى احترام و بزرگداشت است و مردم به تناسب شوقشان حالات متفاوتى دارند. بعضی‌ها وقتى قبر را مى بینند، بى اختیار به سمت آن مى شتابند، برخى هم با تاخیر و درنگ ، و همه محل خیرند.

تاریخ بغداد، خطیب بغدادى ، ج 1 ص 146 - تاریخ الشام، ابن عساكر، ج 6 ص ‍ 108

المنتظم، ابن جوزى ، ج 5، ص 99

سنن ابن داود، ج 2 ص 72 - صحیح بخارى ، ج 2 ص 247

-         محمد بن احمد رملى ، از بزرگان شافعیه در «شرح منهاج» گفته است : سایه‌بان گذاشتن روى قبرو بوسیدن صندوق قبر و لمس كردن آن هنگام زیارت ، مكروه است ، مگر آن كه به قصد تبرك باشد، هم‌ چنان كه فتوا داده‌اند اگر كسى در اثر ازدحام نمی‌تواند حجرالاسود را لمس كند، با عصا به آن اشاره كند، آن گاه عصا را ببوسد.

-         مناقب خوارزمى، ص 252، - فرائد السمطین، باب اول - مستدرك حاكم، ج 3 ص 151. (این مطلب از الغدیر، ج 1 ص 300 نقل شده است).

-         فتوای ابن حنبل : ابن جماعه شافعی می گوید : عبد الله بن احمد حنبل این روایت را از پدرش نقل كرده است : « از پدرم در باره مردی كه منبر و قبر رسول خدا ( صلّی الله علیه وآله ) را برای ثواب مس می كرد و تبرك می جست و می بوسید پرسیدم ، در جواب گفت : اشكالی ندارد.  (وفاء الوفاء ، ج 4 ، ص 1414)

-         عبدالله، فرزند احمد بن حنبل می گوید: از پدرم پرسیدم: مسّ منبر رسول الله و تبرّک با مس کردن آن، و بوسیدن و یا مسّ و متبرّک شدن به قبر شریف و یا بوسیدن آن به قصد ثواب، چه حکمی دارد؟ پدرم گفت: هیچ اشکالی ندارد. (الجامع فی العلل و معرفة الرجال، ج2، ص32  - وفاءالوفا، ج4، ص1414)

-         رملی شافعی می گوید: تبرّک جستن به قبر پیامبر و یا عالم و یا اولیا جایز است و بوسیدن و استلام آن ایرادی ندارد. (کنز المطالب، ص 219)

-         محب الدین طبری شافعی گوید: بوسیدن قبر و دست گذاشتن روی آن جایز است و سیره و عمل علما و صالحان بر آن است. (اسنی المطالب، ج1، ص331)

-         زرکشی: تربت قبر حمزه از حکم منع برداشتن خاک حرمین، استثنا شده است، زیرا اتفاق همگان بر جواز نقل آن برای معالجه صداع است. ،وفاء الوفا، ج1، ص69)

-         سُبکی می گوید: مردم سمرقند به قدری از خاک قبر بخاری برداشتند که قبر ظاهر شد به طوری که نمی شد جلوی مردم را گرفت تا این که ضریح مانندی را بر روی قبر گذاشتند! (طبقات الشافعیه، ج2، ص233 - سیر اعلام النبلاء، ج12، ص467)

-         ابن کثیر می گوید: تشییع کنندگان دستمال و عمامه‌های خود را به عنوان تبرک روی جنازه ابن تیمیه انداختند... و آب غسل او را به عنوان تبرک نوشید! (البدایة و النهایه، ج14، ص136)

-         محمد بن مؤمل شاگرد ابن خُزیمه که شیخ بخاری و مسلم و به اصطلاح شیخ الاسلام است می گوید: به همراه استادم ابن خزیمه و جمعی از اساتید به زیارت بارگاه قبر علی بن موسی الرضا(ع) در طوس رفتیم، استادم ابن خزیمه چنان در برابر آن بقعه متبرکه تعظیم و تواضع کرد که همگی در شگفت ماندیم. (تهذیب التهذیب، ج7، ص339)

-         ابو علی خلال، شیخ حنابله، می گوید: هرگاه مشکلی بر من عارض شود، قبر موسی بن جعفر(ع) را زیارت می کنم و به ایشان متوسل می شوم و خداوند مشکل مرا آسان می کند. (تاریخ بغداد، ج1، ص 120)

-         محمد بن ادریس شافعی به قبر ابو حنیفه ، و احمدبن حنبل به قبر شافعی متوسل می شد.  (مناقب ابی حنیفه، ج2، ص199)

-         مسلمانان، به قبر ابو ایوب انصاری متوسل می شدند و برای طلب باران به قبر او پناه می بردند. (مستدرک حاکم، ج3، ص 518)