السلام علیک یا صاحب الزمان یا شریک القرآن یا حجه الله علی خلقه و سیدنا و مولانا

یا نورالله فی عرض و السموات و یا ولی النعم یا دلیلا و یا بقیه الله

سخنانی گرانبها از آیت الله بهجت

در میان احزاب مختلفه چگونه باید عمل كنیم كه دین دار بمانیم و براى امور دنیوى به این گروه و آن گروه نگرویم؟
واى بر ما اگر معلوم شود كه از اهل دین نیستیم!
زیرا هر معصیت و ظلمى كه در دیگران بالفعل موجود است، در ما نیز بالقوّه وجود دارد.
خدا كند شرایط آن ها براى ما تحقّق پیدا نكند و به آزمایش آن ها مبتلا نشویم! خدا به ما توفیق و تنبّه دهد كه اگر در ابتلا و آزمایش قرار گرفتیم، بد را خوب، و خوب را بد نبینیم! حضرت عیسى ـ علیه السّلام ـ از احمق یعنى كسى كه نمى فهمد و نمى فهمد كه نمى فهمد، فرار مى كرد. ما خرابیم، خدا كند بفهمیم كه خرابیم، تا به فكر اصلاح و درمان برآییم.

هر چند حضرت حجت ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ از ما غایب و ما از فیض حضور آن حضرت محرومیم، ولى اعمال مطابق یا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را مى دانیم و این كه آیا آن بزرگوار را با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامى هرچند ضعیف خدمتش مى فرستیم، و یا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضى و ناراحت مى كنیم.

با این كه در مال آن حضرت(سهم امام ـ علیه السّلام) تصرف مى كنیم، دیده و شنیده نشده كه حضرت در تصرّف ما ترتیب اثر داده و در حیف و میل آن به كسى اعتراض نموده باشند. گویا مال آن حضرت را مال او نمى دانیم و گویا آن حضرت این مال را مالِ خود نمى داند كه به ما اعتراض نمى كند!

نمیدانم که چه شد به باغ ملکوت آهوی دلم روانه شد       هبوط کرد زآسمان نوری بر زمین

آهو بدید که زنور چهارده گل آمد پدید                                  همچون باغچه ی نور آستان عرش

  در آن میان گل اولی زسختی روزگار                                 عمرش تمام شد و بپژمرد

گل دومی ندانم چه شد ز جفای روزگار                              پهلو شکست و گلبرگ ها شد کبود

به گمان آن باغ در آتش جفا سوخت                                   ز گل سوم دیگر نماند قرار

ز روی این گل در ماندم  باه بزرگی                                     ز فرق گلبرگ ها شکافت

ز غنچه ها شد آستان جفا                                                گل چهارم ز درد دومی ز ساقه بسوخت

آنچنان دید آهوی دلم انگار                                               یار زسم جفا او را زپا درآورد

بعد ها به نگرش آسمان آمد و خبری                               گل پنجم شد کعبه و عده ای حاجی

ز  روی حاجیان گل بودو آسمان بی تاب                            آمد بلایی از شدت کینه زسوی خارها

آهوی دلم چهره بگشا که بنگری ثار را                             ز امان کعبه همه حاجیان شدن بسیج

یکی را زساقه تکه و دیگری زیر قدم ها بشکت                یک غنچه را دیدم که که زخاری جدا شد گلبرگها

انگار زگلبرگ ها سر بریدند و رفیق کعبه را ز برگها            ز آن جمع نماند حتی غنچه ای مگر فرزند کعبه

وای چه شد آهو بر چشمانت اشک جاری است              می گوید سربریدن کعبه شنیده بودی ز خار گلبرگ

خون جاریست ز اسمانو زمین                                         تو چه دانی که اسارت چیست

فرزند کعبه همان گل ششم است که برگها بستند و      زو دیدگانش غنچه ها را کردند پرپر

آهو بگفت که من که دلم تاب نیاورد ر                             زملکوتیان آسمان ناله بر گرفت

پرپر کردند بعد آن ماجرا زسم کینه فرزند را                     اما به گمانم ز غصه ی کعبه دق کرد

ز بی لطفی علف های باغ                                           گل هفت و هشتم را به  چهارمی شبیه  کردند

ندانست روزگار که کردند گل نهم را                                افکندند به قفسی که منزلش

گل دهم را ز ریشه برآوردند                                           و ز شهری نام توس خشکانیدند

گلبرگ بعدی را همچنین                                                وای از جفای زمان

باغبان بدیدش که نمانده زی گل بیشتر                           زوجودش از باغ برداشت و منزلش کرد گلدانی

تازه باغ فهمید که چه شده زغفلت اسمان بی رنگ شده،داد برآود که بی گل مرا نباشد زینتی

باغبان بگفت گر شد علف ها را خبر                                ز گل آخر شود  ظهر

 الهم عجل الولیک الفرج

مقاله ای در باره ی حکومت امام زمان (عج) در ادامه ی مطلب

متن و ترجمه ی دعای ندبه

گفتند که با حضورت آفتاب چهره پوشانده ای    که ز نگارت همه عالم مستحق روزی اند

وای از لحظه که چهره گشایی       که عالمیان مشوش یک اشاره اند

همه ی عالم منتظرند که بیایی جلوه ی اله   پس کی مییایی

السلام علیک یا حجه بن الحسن یا حجه علی خلقه و سیدنا و مولانا یا بقیه الله و الشریک القرآن و نورالله فی عرض السماوات یا ولی النعم یا صاحب الزمان ،ادرکنی و العجل و الساعه

شهادت سه آفتاب عصمت و طهارت بر شیعیان تسلست باد.

روز 20 صفر ـ یعنی اربعین ـ زمانی است که حرم امام حسین(ع) یعنی کاروان اسرا، از شام به مدینه بازگشتند و روزی است که جابر بن عبدالله انصاری، صحابی رسول خدا(ص)، از مدینه به کربلا رسید تا به زیارت قبر امام حسین(ع) بشتابد و او نخستین کسی است که قبر آن حضرت را زیارت کرد.

در این روز، زیارت امام حسین(ع) مستحب است و این زیارت، همانا خواندن زیارت اربعین است. 

شیخ طوسی سپس متن زیارت اربعین را با سند به نقل از حضرت صادق(ع) آورده است: السلام علی ولی الله و حبیبه، السلام علی خلیل الله و نجیبه، السلام علی صفی الله و ابن صفیه... 

این مطلبی است که شیخ طوسی، عالم فرهیخته و معتبر و معقول شیعه در قرن پنجم درباره اربعین آورده است. طبعا براساس اعتباری که این روز میان شیعیان داشته است، از همان آغاز که تاریخش معلوم نیست، شیعیان به حرمت آن، زیارت اربعین می‌خوانده‌اند و اگر می‌توانسته‌اند مانند جابر بر مزار امام حسین(ع) گرد آمده و آن امام را زیارت می‌کردند. این سنت تا به امروز در عراق با قوت برپاست و شاهدیم که میلیونها شیعه عراقی و غیر عراقی در این روز بر سر مزار امام حسین(ع) جمع می‌شوند. 

در اینجا و در ارتباط با اربعین، چند نکته را باید توضیح داد. 

1ـ عدد چهل
نخستین مسأله‌ای که در ارتباط با «اربعین» جلب توجه می‌کند، تعبیر اربعین در متون دینی است. ابتدا باید نکته‌ای را به عنوان مقدمه یادآور شویم:
اصولا باید توجه داشت که در نگرش صحیح دینی، اعداد نقش خاصی به لحاظ عدد بودن، در القای معنا و منظوری خاص ندارند؛ به این صورت که کسی نمی‌تواند به صرف اینکه در فلان مورد یا موارد، عدد هفت یا دوازده یا چهل یا هفتاد به کار رفته، استنباط و استنتاج خاصی داشته باشد. این یادآوری، از آن روست که برخی از فرقه‌های مذهبی، بویژه آنها که تمایلات «باطنی‌گری» داشته یا دارند و گاه و بیگاه خود را به شیعه نیز منسوب می‌کرده‌اند، و نیز برخی از شبه فیلسوفان متأثر از اندیشه‌ای درباره اعداد یا نوع حروف بوده و هستند. 

در واقع، بسیاری از اعدادی که در نقلهای دینی آمده، می‌تواند براساس یک محاسبه الهی باشد، اما اینکه این عدد در موارد دیگری هم کابرد دارد و بدون یک مستند دینی می‌توان از آن در سایر موارد استفاده کرد، قابل قبول نیست. به عنوان نمونه، در دهها مورد در کتابهای دعا، عدد صد به کار رفته که فلان ذکر را صد مرتبه بگویید، اما این دلیل بر تقدس عدد صد به عنوان صد نمی‌شود. همین طور سایر اعداد طی روزگاران، صورت تقدس به خود گرفته گاه سوء استفاده‌هایی هم از آنها می‌شود. تنها چیزی که درباره برخی از این اعداد می‌شود گفت، آن است که آن اعداد معین نشانه کثرت است. به عنوان مثال، درباره هفت چنین اظهار نظری شده است. بیش از این هر چه گفته شود، نمی‌توان به عنوان یک استدلال به آن نظر کرد. 


عدد «اربعین» در متون دینی
یکی از تعبیرهای رایج عددی، تعبیر اربعین است که در بسیاری از موارد به کار رفته است. یک نمونه آن که سن رسول خدا(ص) در زمان بعثت، چهل بوده است. گفته شده که عدد چهل در سن انسانها، نشانه بلوغ و رشد فکری است. گفتنی است، برخی از انبیا در سنین کودکی به نبوت رسیده‌اند. 

در قرآن آمده است «میقات» موسی با پروردگارش در چهل روز حاصل شده است. در نقل است که، حضرت آدم چهل شبانه روز بر روی کوه صفا در حال سجده بود. (مستدرک وسائل، ج9، ص329) درباره بنی اسرائیل هم آمده که برای استجابت دعای خود چهل شبانه روز ناله و ضجه می‌کردند. (مستدرک، ج5، ص239)
اعتبار حفظ چهل حدیث که در روایات فراوان دیگر آمده، سبب تألیف صدها اثر با عنوان اربعین در انتخاب چهل حدیث و شرح و بسط آنها شده است. در این نقلها آمده است که اگر کسی از امت من، چهل حدیث حفظ کند که در امر دینیش از آنها بهره برد، خداوند در روز قیامت او را فقیه و عالم محشور خواهد کرد. در نقل دیگری آمده است که امیرمومنان(ع) فرمودند: اگر چهل مرد با من بیعت می‌کردند، در برابر دشمنانم می‌ایستادم.(الاحتجاج، ص84) 

مرحوم کفعمی نوشته است: زمین از یک قطب، چهار نفر از اوتاد و چهل نفر از ابدال و هفتاد نفر نجیب، هیچ گاه خالی نمی‌شود.(بحار، ج53، ص200)
درباره نطفه هم تصور بر این بوده که بعد از چهل روز علقه می شود. همین عدد در تحولات بعدی علقه به مضغه تا تولد در نقلهای کهن به کار رفته است، گویی که عدد چهل مبدأ یک تحول دانسته شده است. 

در روایت است کسی که شرابخواری کند، نمازش تا چهل روز قبول نمی‌شود. و نیز در روایت است که کسی که چهل روز گوشت نخورد، خلقش تند می‌شود. نیز در روایت است که کسی که چهل روز طعام حلال بخورد، خداوند قلبش را نورانی می‌کند. نیز رسول خدا(ص) فرمود: کسی که لقمه حرامی بخورد، تا چهل روز دعایش مستجاب نمی‌شود.(مستدرک وسائل، ج5، ص217)
اینها نمونه‌ای از نقلهایی بود که عدد اربعین در آنها به کار رفته است. 


2ـ اربعین امام حسین(ع)
باید دید در کهن‌ترین متون مذهبی ما، از «اربعین» چگونه یاد شده است. به عبارت دیگر، دلیل بزرگداشت اربعین چیست؟ چنانکه در آغاز گذشت، مهمترین نکته درباره اربعین، روایت امام عسکری(ع) است. حضرت در روایتی که در منابع مختلف از ایشان نقل شده، زیارت اربعین را یکی از پنج نشانه مؤمن دانسته‌اند. 

این حدیث تنها مدرک معتبری است که جدای از خود زیارت اربعین که در منابع دعایی آمده، به اربعین امام حسین(ع) و بزرگداشت آن روز تصریح کرده است. اما اینکه منشأ اربعین چیست، باید گفت، در منابع به این روز به دو اعتبار نگریسته شده است. 

نخست روزی که اسیران کربلا از شام به مدینه بازگشتند. دوم روزی که جابر بن عبدالله انصاری، صحابی پیامبر خدا(ص) از مدینه به کربلا وارد شد تا قبر حضرت اباعبدالله الحسین(ع) را زیارت کند. شیخ مفید(م413) در «مسار الشیعه» که در ایام موالید و وفیات ائمه اطهار(ع) است، به روز اربعین اشاره کرده و نوشته است: این روزی است که حرم امام حسین(ع)، از شام به سوی مدینه مراجعت کردند. نیز روزی است که جابر بن عبدالله انصاری برای زیارت امام حسین(ع) وارد کربلا شد. 

در کتاب «نزهه الزاهد» هم که در قرن ششم هجری تألیف شده، آمده است: در بیستم این ماه بود که حرم محترم حسین(ع) از شام به مدینه آمدند. (نزهه الزاهد، ص241) همین طور در ترجمه فارسی«فتوح ابن اعثم» (الفتوح ابن اعثم، تصحیح مجد طباطبائی، ص916) و کتاب «مصباح، کفعمی که از متون دعایی بسیار مهم قرن نهم هجری است این مطلب آمده است. برخی عنوان کرده‌اند که عبارت شیخ مفید و شیخ طوسی، بر آن است که روز اربعین، روزی است که اسرا از شام به مقصد مدینه خارج شدند، نه آنکه در آن روز به مدینه رسیدند. (لؤلؤ و مرجان، ص154) به هر روی، زیارت اربعین از زیارتهای مورد وثوق امام حسین(ع) است که از لحاظ معنا و مفهوم قابل توجه است. 

ظهور منجی بشر در دوران آخرزمان، باوری است قطعی و همگانی. ادیان و شرایع توحیدی و غیرتوحیدی و نیز بعضی از مكاتب بشری، نوید چنین روزی را به پیروان خویش داده‏اند. در این میان، اسلام با مبانی قویِ نظری و عملی، موضوع ظهور را به صورت صحیح تبیین كرده و با راهكارهای مناسب و درخور، واژه انتظار و منتظرِ مصلح را در میان جوامع اسلامی تبیین كرده است.