پرسش:اولا دل بستگی به دنیا یعنی چه؟ و به چه شخصی به واسطه کارهایش وابسته به دنیا می گویند(آن گونه که قران حکیم گفته). و ثانیا: باید چه کارهایی انجام داد و خط مشی ما در زندگی باید چگونه باشد تا بگوییم وابسته به دنیا نیستیم؟
پاسخ:
برای پاسخ به این پرسش می‏توان به منابع شناخت دنیا نگریست و چهره راستین آن را یافت.

1. دین:
در دیدگاه امام علی(ع)، دین نخستین منبع شناخت دنیا است؛ زیرا هیچ كس بهتر از خداوند دنیا را نمی‏شناسد. یكی از اهداف بعثت انبیاء نیز شناساندن حقیقت دنیا بوده است: «او خدایی است كه دنیا را مسكن آفریدگان برگزید و پیامبرانش را به راهنمایی جن و انس فرستاد تا دنیا را آن گونه كه هست، بشناسانند واز زیان‏هایش برحذر دارند و با مطرح كردن مَثَل‏ها عیوب دنیا پرستی را نشان دهند.1
2. دنیا:
منبع دیگر شناخت دنیا، خود دنیا است. او خود را در گردش درس‏آموز خویش برای ما وصف می‏كند، اما این ماهستیم كه فریفته او می‏شویم. رساترین نصیحت از آنِ او است؛ اگر سخن صادقانه او را دروغ نشماریم.
دنیا در سخنان حضرت علی(ع)، معرِّفی خوب برای خویش است؛ زیرا اولاً، راست می‏گوید: «دنیا خانه‏ای راست گو است برای كسی كه آن را تصدیق كند.»2 ثانیاً، در معرفی خود هرگز انسان را فریب نمی‏دهد: چه هنگام تو را فریب داد؟! آیا با گورهای پدرانت كه پوسیده‏اند تو را فریب داد یا با آرامگاه‏های مادرانت كه در زیر خاك آرمیده‏اند؟! دنیا با سرنوشت آنان حال تو را مجسم كرده و با گورهایشان گور تو را به نمایش گذاشته است.3 اما اگر دنیا هرگز انسان را فریب نمی‏دهد، پس چرا در سخنان آن حضرت به فریبكاری و نیرنگ بازی شهره است؟‏4 و چرا بارها و بارها بشر را از فریب دنیا برحذر داشته است؟5 چگونه است كه دنیا فریب نمی‏دهد، اما باید از فریبش بر حذر ماند؟ این بدان دلیل است كه آن حضرت، مجرم راستین را در این فریب انسان می‏داند، نه دنیا: راست می‏گویم؛ دنیا نیست كه تو را فریفته است، بلكه تویی كه فریفته دنیا شده‏ای؛ چرا كه دنیا پندها را بی‏پرده با تو گفته و دور از هر تبعیضی از حقایق آگاهت كرده است و بی‏گمان دنیا با این همه هشدارهای پی در پی - از فرود آمدن بلا در تن و كاستن نیرویت - صادق‏تر و وفادارتر از آن است كه دروغت بگوید یا فریبت دهد. چه بسیار پندهایی از دنیا را كه متهم كردی و خبرهای راستی را كه دروغ انگاشتی.6 ثالثاً در معرفی خود دلسوز است و می‏خواهد انسان را از تباهی نجات دهد: اگر در خانه‏های فروپاشیده و ویرانه‏های خلوت و خاموش به شناخت دنیا برخیزی، با یادآوری‏های زیبا و پندهای رسایش، او را دوستی دلسوز و یاری مهربان می‏یابی كه تباهی تو را دریغ می‏دارد.7
برای شناخت دنیا موانعی نیز هست. در نگاه امام(ع) این موانع بدین قرار است:

1. عشق به دنیا:
امام عشق به دنیا را موجب ضعف قوای ظاهری و باطنی آدمی، و مانع شناخت دنیا می‏داند:
«بر لاشه مرداری روی آوردند كه با خوردنش كارشان به رسوایی كشید و همگان بر دوستی‏اش هم داستان شدند. آری، آن كس كه به چیزی عشق ورزد، چشمش كور و قلبش بیمار می‏شود. چنین كسی با چشم نابینا می‏نگرد و با گوشی ناشنوا می‏شنود؛ زیرا بی‏گمان، شهوت‏ها پرده خودش را دریده‏اند و دنیا قلبش را میرانده و او را باتمام وجود شیفته خود ساخته است. چنین است كه او برده دنیا و دنیاداران می‏شود؛ همسو با سایه دنیا به هر سو می‏گردد و به هر جا روی می‏آورد، بی آن كه از نهیب‏های خداوند اثر پذیرد و از ادامه این راه باز ایستد یا پند پذیرد.»8
بنا بر این حدیث، خطر بزرگِ عشق این است كه در آغاز، ابزار شناخت را از كار می‏اندازد و آن گاه انسان را شیفته خود می‏كند و انسان را به چرخه‏ای در می‏آورد كه گمراهی در آن روبه افزایش است. عشق، آدمی را كور می‏كند و شیفتگی دنیا ابزار شناخت رااز میان می‏برد و راه را بر هدایت و پند پذیری می‏بندد. آن حضرت - از زاویه‏ای دیگر حب دنیا را امری طبیعی دانسته، می‏فرماید:«مردم فرزندان دنیایند و فرزند بر دوستی مادر آفریده شده است.» 9
چگونه حب دنیا از یك سو امری طبیعی و فطری و روا است و از سوی دیگر ریشه فسادها، گمراهی‏ها و جهل؟
سه پاسخ برای از میان بردن این ناسازگاری، مطرح است:
نخست: نه دنیا ناپسند است و نه حب آن، بلكه آن را هدف كردن و راضی شدن به زندگی دنیایی، ناپسند است.10
دوم: حبی كه فرزند را به آن نمی‏توان نكوهید و طبیعی و فطری است، با حبی كه نكوهیده است، از جهت شدت و ضعف گوناگون است. حب دنیا اگر در حد برآوردنِ نیازهای طبیعی حیات باشد، نه تنها نكوهیده نیست، پسندیده نیز هست؛ ولی اگر به زیان كشیده شود و مصداق شیفتگی گردد، ناپسند است.
سوم:آن حبّ دنیا؛ كه برای رفع حوایج طبیعی دنیا است و یا دنیا را وسیله بندگی خدا می‏كند، اصلاً حبّ دنیا نیست؛ بلكه حبّ آخرت است.
2. دل بستن به زیور دنیا:
دل بستن به زیورهای دنیا مانع دیگری برای شناخت دنیا است. آدمی نباید زیور دنیا را با حقیقت آن اشتباه كند؛ زیرا همین اشتباه، مانع شناخت حقیقت دنیا می‏شود. حضرت امیر(ع) درباره پیامبراكرم(ص) می‏فرماید:«پرده‏ای بر در خانه‏اش آویخته بودند كه نقش و تصویر بر آن بود. به یكی از همسرانش فرمود:«این پرده را از برابر چشمانم دور كن كه هر گاه نگاهم به آن می‏خورد، به یاد دنیا و زینت‏هایش می‏افتم.»11

3. فراموشی مرگ و آرزوهای دراز:
آدمی بی‏یاد مرگ، دنیا را ابدی می‏انگارد. آرزوی دراز نیز حجاب شناخت می‏شود. آرزوی دراز آن است كه در حال و آینده تحقق‏پذیر نباشد و از توجه به واقعیات برنخیزد. امام علی(ع) می‏فرماید: «یاد مرگ از دل شما رفته است و آرزوهای دروغین جایش را گرفته. و از این رو، دنیا بیش از آخرت شما را تصاحب كرده و متاع زودگذر دنیا بیش ازمتاع جاویدان آخرت در شما نفوذ كرده است.»12
آرزوی دراز نه تنها مانع شناخت حقیقت دنیا است، عقل را نیز در هر امری ناكار می‏كند: بدانید كه آرزوهای دراز عقل را غافل می‏كند و یاد خدا را به فراموشی می‏سپارد. آروزهای ناروا را دروغ انگارید كه فریبنده‏اند و صاحبش فریب خورده است.13 قربانگاه اندیشه‏ها زیر برق آرزوهاست.14
موانع شناخت دنیا را چگونه می‏توان رفع كرد؟
1. زهد: در روایات حضرت امیر(ع)، زهد گونه‏ای نگریستن به دنیا است نه روش زندگی در آن؛ چنان كه می‏فرماید: ای مردم، به دنیا چونان زاهدانِ روی گردان بنگرید... پس فراوانی آن چه شما را خوش می‏آید، دچار فریبتان نكند كه دوران همدمی با آن بسیار كوتاه است.15 نگاه زاهدانه به دنیا دو مانع راه شناخت دنیا را از میان بر می‏دارد: نخست شادی به دارایی‏ها، و دیگری اندوه از نداشتن‏ها، خوش بینی و بدبینی، همان افراط و تفریط در دنیاشناسی است و زهد، واقع بینی است.
2. عبرت: عبرت به معنای نفوذ در چیزی و گذر از سویی به سوی دیگر است. عبرت، آدمی را با سنت‏های حاكم بر دنیا آشنا می‏سازد. «اعتبار» در سخنان حضرت علی(ع) از راه‏های شناخت حقیقت دنیا ست؛ چنان كه می‏فرماید:مؤمن تنها با چشم عبرت به دنیا می‏نگرد.16
خدای رحمت كند كسی را كه بیندیشد و عبرت گیرد و در روشنایی عبرت‏ها بینش یابد.17
«فَاتَّعِظُوا بِالْعِبَرِ، واعْتَبِروُا بِالْغِیَرِ؛ پس، از عبرت‏ها پند گیرید و از دگرگونی‏ها عبرت پذیرید.»18
مقصود از «عِبَرِ» دراین جا همان دگرگونی‏ها(غِیَر) است؛ یعنی از دگرگونی‏ها پند وعبرت گیرید. و مقصود از دگرگونی‏ها، همان تبدیل آسایش به گرفتاری و سختی به آسانی است كه نتیجه عبرت از آن‏ها، حقیقت زهد است (لِكَیْلا تَأْسَوْا عَلی‏ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ) 19
حقیقت دنیا چیست؟
برای شناخت دنیا باید آن را از حیث هدف آفرینش آن، اجزا و پدیده‏های آن، ارزش آن و سنت‏های جاری در آن بررسی كرد. از منظر علی(ع) دنیا هدفمند است. هدف نیز یا به فاعل باز می‏گردد یا به فعل. خداوندِ آفریننده دنیا، از آفرینش نفعی نمی‏برد. هدف فعل، یعنی غایتی كه فعل(آفرینش دنیا) به آن می‏انجامد. دنیا برای خود خلق نشده، بلكه برای چیز دیگری آفریده شده است.
آخرت، غایت آفرینش دنیا است و دنیا تنها محل امتحان. هدف از آفرینش انسان در دنیا نیز زندگی در این دنیا نیست، بلكه زندگی جاودانه اخروی است. آن حضرت در نامه خود به فرزندش امام حسن(ع) چنین می‏نویسد: پسرم، بدان كه تو برای آخرت آفریده شده‏ای نه برای دنیا، و برای رفتن نه ماندن، و برای مرگ نه زندگی جاودانه، كه هر لحظه ممكن است از دنیا كوچ كنی و به آخرت درآیی. 20
بنابراین، انسان باید در زندگی هدفی سازگار با غایت آفرینش خود داشته باشد، و آن هدف، تنها حیات جاودان است. وقتی دین از اجزا و پدیده‏های دنیا سخن می‏گوید نباید آن را سازگار با تفسیر علوم دانست، یادر سوی دیگر، آن را مغایر با زبان علوم شمرد.
نظریه میانه‏رو این است كه به ظاهر متون و زبان دینی بنگریم و آن را زبان آیه‏ای و نشانه‏ای بشمریم. چنین زبانی بر ظاهر گفتار استوار است، نه بر تحلیل‏های برون دینی؛ هر چند هدف آن چیزی ورای بازشناساندن جهان است، به باز نمودن واقعیت نیز می‏پردازد.
دنیا به معنای نظام آفرینش، ارزشمند و كامل است و از حیث ارتباط باانسان نیز نعمت و خیر و جای رستگاری. اما در باب ارتباط انسان با دنیا، اولاً بی ارزشی دنیا نسبی و در مقایسه باارزش‏های برتر است، و ثانیاً دنیایی نكوهیده و بی‏ارزش است كه آدمی را از آخرت و رستگاری نهایی او باز دارد.
از سنت‏های دنیا كه عبرت‏های آنند، یكی دگرگونی احوال دنیا و اختلاط شادی و غم در آن است، كه هم از مغرور یا دلسرد شدن جلوگیری می‏كند و هم بهشت و جهنم را به یادی می‏آورد، و دیگری استدراج و امهال است كه از وسایل امتحان بندگان به شمار می‏آید.
قانون الهی در هلاك اقوام و نابودی اشخاص چنین است كه هرگز بلافاصله پس از سركشی و نافرمانی كسی را كیفر نمی‏دهد، بلكه نخست او را مهلت می‏دهد(امهال) و گاه در این مهلت دادن، نعمت‏های مادی خود را بر او افزون می‏كند(استدراج). حضرت علی(ع) می‏فرماید: «خدا هرگز جباران دنیا را در هم نشکسته است مگر پس از آن كه مهلت‏های لازم و نعمت‏های فراوان بخشید.»21
پی‏نوشت:
1. نهج البلاغه، خطبه 183.
2. نهج البلاغه، حكمت 131.
3. همان.
4. برای نمونه: فاحذروا الدنیا فأنها غدارة غرارة خدوع؛ نهج البلاغه، خطبه 230.
5. برای نمونه: و لا تغرنكم الدنیا؛ همان.
6. نهج البلاغه، خطبه 223.
7. همان.
8. نهج البلاغه، خطبه 109.
9. غررالحكم، ج 2، ص 64، ح 185.
10. بیست گفتار، مرتضی مطهری، ص 200.
11. در نهج السعاده، ج 2، ص 657، این واقعه با نام عایشه آمده است. 12. نهج البلاغه، خطبه 160.
13. نهج البلاغه، خطبه 86.
14. همان، حكمت 219.
15. همان، خطبه 103.
16. نهج البلاغه، حكمت 367.
17. همان، خطبه 103.
18. همان، خطبه 157.
19. حدید(57): 23.
20. نهج البلاغه، نامه 31.
21. همان، خطبه 88.

پویایی معنوی و سیاسی یک جامعه به حضور بالنده ارزشهای دینی و ملّی پذیرفته شده در آن جامعه و میزان پایبندی افراد جامعه به آنها بستگی دارد. بنابراین، بهترین راه سالمسازی و افزایش آمادگی جامعه در برابر ترفندها و توطئههای پیچیده دشمن، تلاش برای حفظ، درونیسازی و گسترش ارزشها در زندگی فردی و اجتماعی است. خانواده، به عنوان نخستین کانونی که در این زمینه میتواند نقشآفرینی کند و پس از آن، مدرسه، آموزشگاهها و دانشگاهها باید به این امر مهم، عنایت ویژه داشته باشند و به فراخور نیاز افراد در دورههای گوناگون سنی، آنان را یاری کنند; زیرا فراهم آوردن زمینههای سالم تغذیه فکری برای نسل جدید، عبادت خواهد بود. تشویق افراد، سازمانها و صاحبان پایگاههای اجتماعی به گام نهادن در این راه نیز یکی دیگر از راههای حفظ و گسترش ارزشهای دینی در سطح جامعه است. تلاش برخی افراد، گروهها و احزاب برای کمرنگ کردن یا از بین بردن پایبندی به ارزشها به ویژه در میان نوجوانان و جوانان، خیانتی نابخشودنی، ستمی ناروا و بهترین راه ایجاد سلطه بیگانگان بر سرزمین اسلامی است; زیرا جامعه تهی از ارزشهای دینی، بستر مناسبی برای تهاجم و شبیخون فرهنگی دشمن خواهد بود. در این میان، وظیفه پاسخ گویی به شبهههای موجود در این زمینه بر عهده همه اندیشمندان، نویسندگان، رهبران فکری جامعه و مرزبانان اندیشه علوی است که باید با بهرهگیری از سلاح اندیشه و منطق، این مهم را به انجام رسانند. پژوهشگران گروه تربیت و مشاوره مرکز مطالعات و پژوهشهای فرهنگی حوزه نیز چون خود را در این امر خطیر، مسؤول میدانند، با شناسایی برخی شبههها و پرسشهای قشر جوان، پاسخگویی به آنها را در صدر کار خود قرار دادهاند که اینک از نظرتان میگذرد.

برای مطالعه ی مقاله روی ادامه ی مطلب کلیک کنید

خبرگزاری فارس: چرا عزاداران حسینی، به شکل خود خواسته، به مجالس سوگواری امام حسین(علیه السلام) پا می گذارند، جامه سیاه بر تن می کنند، بر سر و سینه می زنند، اشک می ریزند و...؟ بی گمان، پاسخ به این پرسش، خود می تواند بیانگر «چرایی عزاداری برای امام حسین(علیه السلام)» باشد.

برای خواندن مطلب اینجا کلیک کنید

برای مطالعه ی متن روی ادامه مطلب کلیک کنید

از تمامی بازدید کنندگان و دوستان معذرت می خوام که مجبورم عکس های زیر رو در سایت قرار بدم آقا جان ببخشید مجبورم باید روشنگری بشه :

عکس زیر اخیرا در بعضی از سایت ها نمایش داده میشه خودتون ببینید و خودتون قضاوت!

 البته کلی سانسور شده :

طو رو حضرت زهرا قسم این عکس چیه یعنی زنان ما با چادراین شکلی اند ؟عکس های زیر رو ببینید :

این عکس با بالایی یکی ؟

این شبیه تصویر اولیه است ؟

این چطور ؟

این یکی شبیه اونیه که دور ش خط کشیدم ؟

این یکی شبیه اون عکس اولیه است ؟ آخه اینا کجاش شبیه اون بود که این طور حجاب رو به مسخره گرفتند چادر ارث نور حضرت زهراست نشانگر حضرت زینبه نمیدونم آخه کجای این عکس با اون کاریکاتور هم خوانی داره ؟

این یعنی عظمت ،بزرگی ، شرافت ،اخلاق ،کرامت ، ببینید کار به کجا رسیده که مسلمون خودش رو مسخره می کنه حجاب رو مسخره میکنه قران رو به بازی میگیره ببینید چطور واقعیت رو عوض کردن ببین چطور حجاب به این قشنگی رو به میمون بودن توصیف کردن خدا لعنت کنه کاریکاتوریست این عکس رو که یک رسوایی بزرگه که نفهمانه ترین شکل رو برای حجاب بیان کرده اون چیزی رو که حضرت زهرا ارث گذاشته ببینید چطور به پوسخند میگیرن نمیدونم الله اکبر الله اعلم

این یکی نشانه ی عظمت یک زنه تمام وجود و هیبت رو نشون  می ده نمی دونم اخه کجاش شبیه میمونه چه شباهتی بین عکس اولی و این وجود داره ؟!  شما بگین حجاب یعنی چی ؟

باشه اون چیزی رو خدا برای ما قرارداد کرده مسخره کردن مثل اینه که پیامبر خدا بالای منبر درباره ی حجاب حرف بزنه یه عده هم پایین مسخرش کنن به حرف پیامبر بخندن و اصلا توهین به اسلام و مقدسات ماست مثل این میمونه که یه عده ی نفهم آب خوردن از لیوان رو مسخره کنن و خودشون پارچ اب رو با سر بالا بکشن و اونیکه داره با لیوان آب می خوره مسخره کنن . دست درد نکنه . درد ما اینه که خودمونم خودمونو قبول نداریم اونچه روکه خدا خالق ما میگه رو مسخره می کنن و بی حجابی و بی فرهنگی و به قول نویسنده ای "فرهنگ بی فرهنگی" و فرهنگ برهنگی زنان رو توسعه میدن و بعد اسلام و قرآن و همه چیزرو به خنده و پوسخند میگیرن و ما رو عقب مونده میشمرن.

اصلا این حرفه که میگن حق زن و مرد باید مساوی باشه آخه مگه حق زن رو حق مرد میدونن این که در واقع کوچکتر شمردن وجود زنه که بهش بگن تو حقی نداری و حق مردان هر چه که هست تو همونطوری باش یعنی حق زنان رو با حقوق و قوانین آقایون به حساب می آورند و برای حق زن ارزش قائل نیستند و مردها مهم اند و آنچه که پوشش مردان است هدف شما زنان باشد مگه میشه آخه !

تا حالا دیدین بگن حق آقایون برابر حق خانوم هاست و آقایون باید پوشیده باشند چرا حق مردان را با حق زنان برابر نمی دونن چرا حقوق زنان بالاتر از خصایص مردانه نیست به عبارت دیگر " خصایص مردانه مهم است و قانون . زنان نیز خودشان خصایصی ندارند بلکه از آقایان تبعیت کنند" چرا نمی بینید که مردان لباس زنانه بپوشند تا حالا از خودتون پرسیدین که چرا مردا لباس زنانه نمی پوشن و لی زنا چرا دارن به لباس مردانه رو میارن چرا پوشش روگذاشتن کنار ولی آقایون خودشون رو نمی پوشونن تا توجه کردین چرا میگه    حق زنان=حق مردان     چرا حق مردان هدف اصلیه .  چرا نمیگین       حق مرد=حق زن

چرا چون غربی ها برای زنان ارزشی قائل نیستند در مکتب غرب مرد مورد نظر و زن هیچی و زنان باید خودشون رو به شکل آقایون دربیارن و لباس های مردانه بپوشن و برعکس اسلام دینی ه که برای زنان ارزش قائل شده و حق جداگانه ای برای اونها در نظر گرفته ؟!

یه سوال اساسی :

مطمئنن شما شنیدید که میگن باید از انسان مراقب جسم خودش باشه تا آسیب نبینه و دچار نقصان نشه و مخصوصا در محیط های کاری ببینم مگه ارزش چشم با دست یکیه اگه دست خراش برداره مسئله ای نیست بعد از مدتی خوب میشه اینکه مشخصه  ولی چشم یکی از مهم ترین اعضای فعال بدنه اگه قرار باشه عین دست ازش مراقبت بشه که تا حالا همه کور شده بودن. حتی شده تو دستتون با چاقو بازی کنید ولی شده تا حالا جرات کردید تیزی چاقو رو نزدیک چشمتون ببرید مگه دیونه اید ؟!

خوب معلوم  خطرناکه ولی برای دست محافظت کمتری نیازه و حق محافظت چشم با دست فرق داره یکی نیستند و نمی گن در موقع تراشکاری همان طور که مراقب دسستان هستید به همان صورت هم مراقب چشمتان باشید . موقع تراشکاری دستان پوششی نداره نیازی نداره پریسه آسیب جدی نداره ولی برای چشم حتما از عینک محافظ استفاده میشه و خوب هر دو هم که از اعضای بدنن اونوقت میگین چی

حق چشم =حق دست  

کجا دیدین  آخه هر دو هم اعضای بدن هسنتد درسته فرق دارن و لی هردو اعضای بدنن

اونوقت زن و مرد که هردو انسانند (چشم و  دست هردو اعضای بدنند) دارم مثال می زنم و به هم تشبیه میکنم و زن بسیار حساستر و آسیب پذیر تر از مرده مانند چشمه چطوریه میگن   حق زن=حق مرد

مگه حق چشم از لحاظ حفاظت برابر حق دسته  ، هممون قبول داریم زنان لطیف تر و پر احساس تر و حساس تر از مردانند و عین چشم اند و مردان قوی تر و ممحکم تر مانند دست اند انوقت چطوری حق اینا با هم برابر !

اسلام مطلب بالا رو میگه : زن حقوق خاصی برای خود دارد و به دلیل تفاوت با مرد با انکه هر دو انسانند نیاز به رعایت مسائل خاصی هست تا آسیب نبینه میگی نه آگه موقع تراشکاری آهن یک قطعه ی ریز که از کل قطعه ی فولادی جدا میشه اگه به دست یرخورد کنه به دلیل پوست نسبتا ضخیم آخخخخ نمی گه ولی اگه همون پریسه به چشم بخوره در آن واحد چشم کور میشه به نظر شما نیاز به عینک محافظ نیست .

زنان نیز در جامع آسیب پذیرترند و حساس و باید حفاظت بشن و حفاظ اونها حجاب هست حالا اونایی که تو مکتب غربی حرمت ها رو برداشتن تازه به این مطلب رسیدن که سال پیش وزیر بهداشت ایتالیا در مضمونی به این شکل " برای اصلاح جامعه و حیات دوباره ی اجتماعی و خانوادگی و نجات از فساد تنها راه ما حجاب زنان است "

اگه اونی که ما رو آفریده بهتر از خود ما میدونه صلاح ما چیست . مثل شرکت مایکروسافت که برنامه ی کامپیوتری می نویسه بهتر از شمای کابر می دونه که چه برنامه هایی برای سیستم ویندوز شما مضر نه شما.

 اگر موافقید نظرتون رو ثبت کنید حتی با " بله ". اگه دستم یه کاریکاتوریست برسه تیکه تیکش می کنم

و لعن الله علی اولین و الثانی و الثالث و .... و الآخرین

و الهم عجل الولیک الفرج

السلام علیک یا صاحب الزمان یا شریک القرآن یا حجه الله علی خلقه و سیدنا و مولانا

یا نورالله فی عرض و السموات و یا ولی النعم یا دلیلا و یا بقیه الله

سخنانی گرانبها از آیت الله بهجت

در میان احزاب مختلفه چگونه باید عمل كنیم كه دین دار بمانیم و براى امور دنیوى به این گروه و آن گروه نگرویم؟
واى بر ما اگر معلوم شود كه از اهل دین نیستیم!
زیرا هر معصیت و ظلمى كه در دیگران بالفعل موجود است، در ما نیز بالقوّه وجود دارد.
خدا كند شرایط آن ها براى ما تحقّق پیدا نكند و به آزمایش آن ها مبتلا نشویم! خدا به ما توفیق و تنبّه دهد كه اگر در ابتلا و آزمایش قرار گرفتیم، بد را خوب، و خوب را بد نبینیم! حضرت عیسى ـ علیه السّلام ـ از احمق یعنى كسى كه نمى فهمد و نمى فهمد كه نمى فهمد، فرار مى كرد. ما خرابیم، خدا كند بفهمیم كه خرابیم، تا به فكر اصلاح و درمان برآییم.

هر چند حضرت حجت ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ از ما غایب و ما از فیض حضور آن حضرت محرومیم، ولى اعمال مطابق یا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را مى دانیم و این كه آیا آن بزرگوار را با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامى هرچند ضعیف خدمتش مى فرستیم، و یا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضى و ناراحت مى كنیم.

با این كه در مال آن حضرت(سهم امام ـ علیه السّلام) تصرف مى كنیم، دیده و شنیده نشده كه حضرت در تصرّف ما ترتیب اثر داده و در حیف و میل آن به كسى اعتراض نموده باشند. گویا مال آن حضرت را مال او نمى دانیم و گویا آن حضرت این مال را مالِ خود نمى داند كه به ما اعتراض نمى كند!